De geschiedenis van De Einder begint op 17 februari 1994, tijdens een bijeenkomst van de afdeling Alkmaar van het Humanistisch Verbond. Aanleiding vormde een aantal zelfdodingen in de regio en de vraag wat gedaan kon worden.
Tijdens een levendige discussie in café-restaurant Koekenbier constateerden de aanwezigen dat voor vrijwel ieder probleem – materieel, psychisch of lichamelijk – hulp en advies beschikbaar zijn, terwijl mensen die vragen hebben over hun levenseinde worden afgewezen. De deuren worden dichtgegooid of er wordt gewezen op wegen die de doodswens moeten ‘genezen’. Het gevolg voor betrokkenen is dan een maar al te vaak voortzetting van ondraaglijk lijden, vaak eindigend in gewelddadige zelfdoding. Zelfdoding wordt niet alleen in kille eenzaamheid uitgevoerd, maar brengt veel leed teweeg bij naasten en toevallige getuigen. Het mislukken van zelfdoding kan bovendien leiden tot blijvende invaliditeit.
De uitkomst van de discussie was dat mensen open moesten kunnen praten over hun doodswens en dat hier professionele, onbevooroordeelde begeleiding voor beschikbaar moest komen. Token Bartman, Adri Brolsma-Polling, Marjolijn van Dierendonck en Jan Hilarius vormden ter plekke een initiatiefgroep om hier verder vorm aan te geven.
Op 2 juni 1995 werd Stichting de Einder opgericht. De doelstellingen van de Einder als stichting op humanistische grondslag werden geformuleerd als ‘Het bevorderen en indien wenselijk zelf uitvoeren van professionele begeleiding van mensen met een doodswens die hulp vragen, met respect voor de autonomie van degenen die om hulp vragen, en het bespreekbaar maken van het verschijnsel dat er mensen zijn die een doodswens hebben.’
De golf aan publiciteit die de oprichting tot gevolg had leidde al snel tot een groot aantal reacties en concrete hulpvragen. Ook meldden zich hulpverleners die zich wilden inzetten voor het werk van de stichting. Zo ontstond de eerste groep levenseindecounselors, tegenwoordig consulenten genoemd.
De stichting heeft veel te danken aan haar pioniers en de eerste levenseindecounselors. Door hun werk, waarbij zij regelmatig de grenzen van de wet opzochten en verschillende rechtszaken uitlokten, werd steeds duidelijker wat juridisch wel en niet is toegestaan. Het huidige beleid van de Einder is op die basis verder ontwikkeld.